Big Bekowski

İnsanlardan bir insandı. Yollardan bir yol göründü günlerden bir gün ona. Daha önce hiç kimsenin gitmediği bir yol… Durmadı, düşünmedi, sual etmedi, hemen koyuldu yola. Dağlar tepeler aştı. Köyler, kasabalar, şehirler geçti. Günler, aylar, yıllar boyu adım adım yürüdü yolu. Sonra bir an geldi, yol bitiverdi. Yolun bittiği yerde durup önce geriye baktı. Arkasında bıraktığı o uzun yolculuğu geçirdi içinden. Sonra döndü, âlemin yürümekle tükenmeyen uçsuz bucaksızlığına baktı sessizce. İçine bir fısıltı düştü o anda. Fısıltının gösterdiği istikamete doğru yürümeye başladı yine. O yürüdükçe yol peşinden geldi. O durunca yol da durdu. Yolculuk kendi devri içinde sürüp gitti böyle. Yolcu yol, yol da yolcu olmuştu artık.

son yıllarda söylenmiş ve “akıllı davranmak, mantıklı hareket etmek” şeklinde özetlenebilecek bütün sözleri üst üste koyup düşündüğümde şunu farkediyorum: tek şansımız var bizim, dibine kadar duygusal olmak!

"çok şey söyledim. çok şey dinledim. söylenmemiş çok şey kaldı. onlari yazmaya niyetlendim. ... cesur bir yüreğin dünyaya eş bir genişlik olduğuydu söylemek istediğim. mesafelerin tek bir cümleyle özetlenebileceğiydi. uzaklıklarin yüreği olan tek bir adımla katedilebileceğiydi. dünyadaki en büyük yüzölçümünün cesur bir yüreğe küçük gelebileceğiydi. dünyadaki en yüksek doruklarin cesur bir yüreğe yetmeyeceğiydi... ... cesur bir yüreğin karanlığın kilitlerini açan tek ışık olduğuydu söylemek istediğim.. cesur bir yüreğin yerçekimine karşı kanatlanan bir çift kanat olduğuydu.. duyguların bütün prangalarini, düşüncelerin bütün ayakbağlarini tek başına çözebileceğiydi.. ... cesur bir yüreğin, gözpınarlarından dökülen billur bir damlacık olduğuydu söylemek istediğim. acıların gerçeklerden türediği ve gerçeklerin acısız olmadığıydı. hüzünlerin çevrelemediği doğrularin eksik kaldığıydı. kederlerle şekillenmeyen tanımların tamamlanmadığıydı. gözüpek yüreklerin, ne içimizi burkan acılardan,...